Na zijn middelbare school besloot Jeffrey Pijpers eerst de wereld in te trekken. Centraal-Amerika werd zijn bestemming. Hij leerde Spaans en verdiepte zich in de cultuur van de regio. Terug in Nederland koos hij geïnspireerd door zijn ervaringen voor Latijns-Amerikastudies in Leiden, met de gedachte ooit in de academische wereld onderzoek te doen. Zijn master en promotieonderzoek combineerde hij met muziek, waarbij hij songteksten analyseerde alsof het literatuur was. Hij onderzocht hoe musici in Brazilië en Cuba anticipeerden op militaire dictaturen en hoe zij met censuur omgingen.
Jeffreys zoektocht naar een vaste positie als onderzoeker bleek lastig en onzeker. Daarom koos hij voor een vierdaagse werkweek in de cybersecurity en werkte hij zes jaar lang op de overige drie weekdagen aan zijn onderzoek. En toen kwam corona. Jeffreys werk vond vanaf dat moment voornamelijk achter beeldschermen plaats en hij viel uit met een burn-out. Hij besloot zijn carrière te heroverwegen en maakte een wensenlijstje voor een toekomstige baan: op één stond dat Jeffrey graag met mensen in groepen wilde werken, taal was natuurlijk een belangrijk aspect, hij zocht naar een functie met afwisseling en humor moest een centrale plaats kunnen hebben. ‘Dat zijn de dingen waar ik van hou. Ik hou van improvisatie, altijd hetzelfde doen is niet mijn ding. Voor een klas met 25 tot dertig kinderen kun je ook niet twee keer hetzelfde kunstje uithalen. Ik was de consultancywereld na zes jaar echt zat. Met name omdat je eerst tien lagen façade door moet voordat je bij de mensen zelf komt. En ja, pubers zijn soms onuitstaanbaar, maar het contact is altijd echt.’
‘Het voelde in eerste instantie best een beetje apart om een dergelijke stap te zetten. Dat je na zes jaar blokken op een doctorstitel en een toch wel glanzende carrière in de consultancy kiest voor het onderwijs. In die tijd dacht ik ook nog dat het onderwijs niet erg goed betaalde. Via een studievriend kwam ik in contact met de schoolleider van het Regius College in Schagen. De school, de mensen, de manier waarop er werd meegedacht over het voorkomen van een inkomensterugval, het waren de zetjes die ik nodig had om mijn keuze te maken. Ik besloot een zij-instroomtraject op de Hogeschool van Amsterdam te volgen en docent Nederlands te worden. Hoewel Spaans misschien logischer klinkt, besefte ik vrij snel dat ik bij Nederlands ook mijn academische ervaringen en eerdere werkervaringen kan gebruiken om leerlingen te inspireren en lessen levendig te maken. Leerlingen spreken immers de taal al.’
Jeffreys steekt zijn enthousiasme niet onder stoelen of banken. ‘Het onderwijs past echt bij wie ik ben. Terugkijkend had ik trouwens hetzelfde pad opnieuw bewandeld. Mijn ervaringen uit andere werelden brengen extra perspectief. Het maakt een ander type docent van me dan in was geweest als ik direct vanaf het vwo voor het onderwijs had gekozen.’ Zijn tip aan toekomstige zij-instromers: kijk bij de opleidingskeuze goed de mate van begeleiding én naar het type docent. ‘Ik heb enorm veel baat gehad bij de kleine groepen waarin werd gedoceerd en bij de doorgewinterdheid van mijn docenten. Dankzij die ondersteuning heb ik me optimaal kunnen ontwikkelen.’